Kilka uwag o filmie „Wszystko wszędzie naraz”.
Film „Wszystko wszędzie naraz” zebrał w polskich kinach troszkę ponad 60 tys. widzów (premiera 15 kwietnia 2022) i nie pamiętam, by wtedy wzbudził jakieś specjalne emocje. Nawet liczba 352 nagród i 338 nominacji (za IMDB) nie przyspieszyła ruchu krwinek. Dopiero 7 Oscarów, w tym prawie wszystkie najważniejsze, spowodowało niemałe zamieszanie wokół filmu Daniela Kwana i Daniela Scheinerta. Obraz wrócił do kin (z głupkowatym intro w wykonaniu reżyserów), zaatakowana została platforma Amazona, głos zabrali krytycy, recenzenci oraz mniej lub bardziej nołnejmowi internauci. Opinie są skrajne, co jest najciekawszą informacją w tym nowym zamieszaniu.
„Wwn” to hybryda kina gatunkowego, w tej filmowej pulpie mieszają się ze sobą komedia, science fiction, melo, film drogi i co tam jeszcze chcecie. Pętle czasu rzucane są wg możliwie najgłupszego pomysłu (odskoczni). Nie wiadomo, co pobierali scenarzyści/reżyserzy, ale mimo wszystko wykonawcy chyba lepiej orientowali się w przebiegu wydarzeń niż ekipa filmu „Tenet” (tam aktorzy z rozbrajającą szczerością przyznawali, że nie kumali, o co chodzi). Poczucie humoru jest chińskie, scen sztuk walki milion pięćset, estetycznie nieciekawe, świadomie kiczowate. Przedstawiony opis nie krzywdzi dzieła, bo twórcy działali świadomie. Na czym więc polega swoisty fenomen tego filmu?
Na pewno jest to komedia, ale poczucie humoru jest ciężkie i niewyszukane, to w większości „grube” dowcipy. Chciałbym przyznać, że jest to pastisz, ale wychodzi, że tylko parodia. Czym więc ostatecznie jest „Wwn”, jeśli chcemy odnaleźć w nim wartości? To lewatywa dla współczesnego, głupiego, bazującego na efektach specjalnych kina rozrywkowego, przede wszystkim filmów z uniwersum DC Comics i Marvela oraz taśmowych seriali z platform streamingowych. Obśmianie tandety i kiczu, które oblewają kina, ekrany telewizorów i laptopów.
W tym roku 60. urodziny obchodzi Quentin Tarantino (27.03). Jego „Pulp fiction” wygrało festiwal w Cannes (1994), podnosząc kino gatunkowe do rangi sztuki, otwierając szeroko drzwi w przepełnionym zatęchłym powietrzem pokoju. Czy „Wwn” będzie równie ważnym filmem? Cezurą, która wytyczy nowe kierunki? Nie sądzę, bo po pierwsze takich filmów jest już wiele i nie zauważyłem szczególnej oryginalności w produkcji Danielów K i S. Po drugie – to wydmuszka, pusty film oparty na wątpliwej jakości popisach technicznych. Chciałbym mieć natomiast nadzieję, że „Wwn” zadziała jak lewatywa na hollywoodzki kicz, że skończy się era bezwartościowych poznawczo produkcji epatujących efektami wbrew rozsądkowi i gustowi. Nadzieja jest oczywiście płonna, bo nic nie wskazuje na to, że Hollywood zawróci z drogi i zacznie odchodzić od panującego, bardzo lukratywnego trendu. A poza tym jako gatunek żyjątek stajemy się coraz głupsi/mniej wymagający.
Bez względu na to, jak spojrzymy na „Wszystko wszędzie naraz”, nie zauważyłem w tym dziele niczego frapującego i zasługującego na wyróżnienie. To mało wyszukana, nudna zabawa formą. Udająca, że jest czymś więcej, niż jest. To co najwyżej film na pokazy VHS Hell czy festiwal Octopus. A że tyle Oscarów? Nagroda przyznawana w tym roku przez ok. 9 500 członków Amerykańskiej Akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej jest z pewnością najlepiej wypromowaną nagrodą filmową na świecie, ale jej prestiż artystyczny jest niewysoki i nie należy jej przeceniać.
Dzięki Skolimowskiemu Polska może wyprzedzić Wybrzeże Kości Słoniowej!
„Wszystko wszędzie naraz” – szczerze odradzam i ostrzegam przed kontaktem (uśmiech).