Zapowiedź drugiego dnia 3. Międzynarodowego Festiwalu Trans/Misje 2020 Troki-Wilno
Dzień 2: Litwa / Węgry, 14 września (poniedziałek)
Fotografia / Muzyka / Film / Teatr / Fireshow
12.00 Popołudnie z fotografem Romualdasem Požerskisem oraz zespołem Mindaugasa Briedisa / rejs statkiem „Vytinė” do statku „Galvė”, Troki
13.30 Wernisaż wystawy fotografii Romualda Požerskisa i Moniki Požerskytė oraz pokaz filmu „9 świątyń na pustyni Newada” / Zagroda Dworska w Zatroczu (Užutrakis), ul. Užutrakio 17, Troki
18.00 Spektakl „Wesele”, Teatr Miejski (OKT) w Wilnie, reż. O. Koršunovas / Sala Wielka Pałacu Kultury w Trokach, ul. Vytauto 69, Troki
Wstęp biletowany (TIKETA)
20.00 Widowisko muzyczno-taneczne wileńskiego zespołu Čiutyta / w pobliżu restauracji „Pilialaukis”, ul. Galves 120, Troki
21.00 Koncert Viktora Tótha (Węgry) / Restauracja „Pilialaukis”, ul. Galves 120, Troki
Muzyka
12.00 Popołudnie z fotografem Romualdasem Požerskisem oraz zespołem Mindaugasa Briedisa / rejs statkiem „Vytinė” do statku „Galvė”, Troki
Fotografia / Film
13.30 Wernisaż wystawy fotografii Romualda Požerskisa i Moniki Požerskytė oraz pokaz filmu „9 świątyń na pustyni Newada” / Zagroda Dworska w Zatroczu (Užutrakis), ul. Užutrakio 17, Troki
Świątynie na pustyni Nevada
Świątynie to wyjątkowe dzieła sztuki, które stały się duszą festiwalu Burning Man. Świątynie są tworzone co roku przez Davida Besta, architekta z Kalifornii, wraz z zespołem jego asystentów. Świątynia jest zawsze budowana ze zużytych materiałów, odpadów budowlanych i spalana w ostatni dzień festiwalu. Ta praca architektoniczna poddaje recyklingowi nie tylko odpady materialne, ale także ludzkie dusze.
W 2000 r. David Best stworzył średniej wielkości świątynię, aby upamiętnić przyjaciela, który zginął w wypadku motocyklowym w drodze na Festiwal Burning Man. W kolejnych latach świątynie powiększano i stały się wyłącznym obiektem festiwalu. Świątynie zaprojektowane przez Davida Besta są niezwiązane z żadną religią, są bezpłatne i otwarte dla publiczności. Te instalacje są budowane na całym świecie, w różnych społecznościach, zwłaszcza w miejscach dotkniętych konfliktami i klęskami żywiołowymi. Podstawową zasadą jest ustąpienie szacunku i pojednanie.
Jak ujął to David Best: „Aby ludzie czuli się bezpiecznie, czuli i wyrażali głębokie emocje oraz mogli leczyć, skronie muszą być piękne i subtelne, a jednocześnie mocne, aby zapewnić przytulne wsparcie”.
Uczestnicy festiwalu zostawiają tu swoje żale i nadzieje, zdjęcia zmarłych bliskich, zabawki i pamiątki. Grubo odpisując fragmenty budynku, przesyła gratulacje swoim bliskim po tej lub po drugiej stronie. Przynieś prochy swoich bliskich, aby uwolnić ich wszystkich ogniem. To miejsce samo w sobie gromadzi tak silną energię, że nie sposób pozostać obojętnym. Tutaj łzymy, medytujemy, uśmiechamy się i dzielimy ciepły ludzki uścisk. Wesela i modlitwy różnych religii odbywają się rano i wieczorem. We wschodzie słońca występuje Joint California Symphony Orchestra. Świątynie zapewniają spokojną okazję do uświadomienia sobie, że należy pamiętać, wybaczać i wyznawać. W środku chaosu świątynia może być z tobą, dokonać duchowej spowiedzi.
Fotografie dziewięciu świątyń są prezentowane na wystawie „Świątynie na pustyni Nevada” w Dworze Užutrakis. Świątynia z 2008 roku została nagrana przez jego córkę Monikę.
Wystawa będzie czynna do 1 października.
Romualdas Požerskis (1951) fotograf. Od 1993 roku wykłada na Uniwersytecie Witolda Wielkiego w Kownie. Laureat nagrody Alfredo Toepfer Prize za wkład w promocję i zachowanie europejskiego dziedzictwa kulturowego (2004), odznaczony Orderem Zasługi dla Litwy Krzyż Kawalerski (2005), Złotym Krzyżem Prezydenta RP za zasługi w rozwijaniu współpracy litewsko-polskiej (2006), złotym medalem 40-lecia Litewskiego Związku Artystów Fotografików (2009. Jego prace znajdują się w litewskich i zagranicznych galeriach i muzeach (Biblioteka Narodowa w Paryżu, Fińskie Muzeum Fotografii, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Szwecji itp.) oraz kolekcjach prywatnych na Litwie i za granicą.
Monika Požerskytė (1981) fotografka, 2005 absolwentka Wileńskiej Akademii Sztuk na wydziale fotografii i sztuki mediów (2005), Członkini Litewskiego Związku Artystów Fotografików (od 2003).
2006 laureatka nagrody Związku Litewskich Artystów Fotografików „Młody Litewski Artysta Fotografik” (2006)
Teatr
18.00 Spektakl „Wesele”, Teatr Miejski (OKT) w Wilnie, reż. O. Koršunovas / Sala Wielka Pałacu Kultury w Trokach, ul. Vytauto 69, Troki. Wstęp biletowany (TIKETA)
Strona spektaklu tutaj, czas trwania: 90 minut.
„Miejskie wesele” Bertolda Brechta (tak brzmi prawdziwa nazwa sztuki) mówi o moralnej dwulicowości społeczeństwa. Zasadniczo chodzi o utratę czystości panny młodej przed ślubem. Mówimy więcej w przedstawieniu nie tylko o dwulicowej moralności i czystości, ale także o dezintegracji obyczajów, absurdalnej deformacji tego, co niegdyś było najświętszymi rzeczami w ludzkiej egzystencji: ślubów, pogrzebów, uczuć cyklu kosmogonicznego i tradycji celebracji.
Oczywiście ukazana jest również bardzo litewska specyfika. To zaburzenie przyjeżdżającego do miasta mieszkańca wsi, wręcz niemożność stania się tzw. Miastem i oczywiście zupełny brak zrozumienia procesów globalizacji, które go w ten czy inny sposób dotykają. Przede wszystkim jest to oczywiście dobra komedia, jakby lustro było skierowane w stronę nas lub naszych bliskich. Tutaj naprawdę możemy się wyśmiewać, jeśli nie z siebie, to przynajmniej z naszego sąsiada i to ta tradycja jest dla nas nieśmiertelna. Każdy śmiech jest w porządku, jeśli wynika z gniewu.
Spektakl jest bardzo otwarty, jest w nim dużo improwizacji. Nieustannie uwzględnia najnowsze kwestie społeczne i polityczne, więc ciągle się zmienia. Przedstawienie jest otwarte dla widza, nigdy się nie powtarza i za każdym razem jest inne”.
Dyrektor Oskaras Koršunovas
Producentami spektaklu są OKT / Vilnius City Theatre, Litewska Akademia Muzyczno-Teatralna.
W roli głównej
Młody – Charles Wolf
Young – Sigismund Jakštaitė
Mężczyzna – Kestutis Cicėnas
żona – Victoria Žukauskaitė
młodsza siostra – Greta Petrovskytė
Młody przyjaciel – Lukas Malinauskas
młody mężczyzna – Oskar Vygonovski
Ojciec – Artiom
Rybakov Matka – Camille Petruškevičiūtė
Premiera
8 września 2016 r.
Fireshow
20.00 Widowisko muzyczno-taneczne wileńskiego zespołu Čiutyta / w pobliżu restauracji „Pilialaukis”, ul. Galves 120, Troki
Taniec z ogniem to sposób na wyrażenie tego, co czujesz, na stworzenie chwili, która już nigdy się nie powtórzy, na przeżycie uczuć, które już były lub będą.
Muzyka
21.00 Koncert Viktora Tótha (Węgry) / Restauracja „Pilialaukis”, ul. Galves 120, Troki
Viktor Tóth to saksofonista altowy, kompozytor i dyrygent orkiestry. Jest jedną z najważniejszych postaci młodej węgierskiej współczesnej sceny jazzowej na Węgrzech. Jego styl gry łączy styl, improwizację, „latanie” i duchowość.
„Viktor Tóth to jedna z najbardziej wszechstronnych postaci węgierskiego jazzu. Poprzez swoją muzykę Tóth może wyrazić siebie jako hałaśliwy wirtuoz post-bop (jak Tóth w Viktor Tercett) lub jako duchowy przywódca dusz, taki jak Arura Trio ”- powiedział rzecznik w swoim przemówieniu z 2007 roku. Recenzja utworu „Climbing with Mountains”, który nawiasem mówiąc, zdobył najlepszy album jazzowy tego samego roku. Jego najnowsze albumy, But Inside, i siódmy, Lamu, również zdobyły nagrodę za najlepszy album jazzowy na Węgrzech. Viktor Tóth kilkakrotnie zdobył w tym roku tytuły „Jazzowego Artysty Roku” i „Jazzowego Kompozytora Roku”. Niemniej jednak, nadal uważa się za poszukiwacza prawdy i swoimi muzycznymi dążeniami zamierza osiągnąć jedność z uniwersalną harmonią. Ponieważ Tóth grał z takimi światowej sławy muzykami jak Hamid Drake (perkusja), Henry Franklin (bas), William Parker (bas), John Betsch (perkusja), Erik Allen (perkusja), Piotr Wojtasik (trąbka) i Mihaly Dresch (saksofon), zyskał szacunek jako rówieśnik i wyrósł z tej współpracy jako muzyk.
Jego ekspresja muzyczna jest dynamiczna, ale wrażliwa, a on stara się uchwycić energię chwili w każdym muzycznym wykonaniu. Grał na różnych festiwalach jazzowych w Europie, Indiach i USA.
Kieruje swoim trio, które tworzy własny materiał, prowadzi seminaria dla młodzieży, pisze muzykę do tańców współczesnych, kolekcjonuje muzykę ludową … Zawsze chce iść naprzód w nowych kierunkach.
„Gdybyśmy mieli taką samą klasyfikację muzyków jazzowych jak Stany Zjednoczone, saksofonista altowy Viktor Tóth byłby z pewnością pierwszym ze swoim instrumentem. Oprócz tego, że jest świetnym kompozytorem – występuje także na swoim nowym albumie – jest artystą kreatywnym, który co pół roku wymyśla nowe projekty”.
Attila Márton – www.jazzma.hu
„Victor Tóth to wirtuoz altowy, o którym mówi się, że jest najbardziej ekscytującym saksofonistą węgierskiej sceny”.
Franpi Barriaux – www.citizenjazz.com
„Pomimo bycia muzykiem altowym, Tóth, ze swoją łatwą ekspresją frazową i doskonałymi umiejętnościami w dolnym rejestrze, wykazuje ugruntowaną, poważną interakcję z innymi muzykami. Jego brzmienie i frazy oraz wysoce charakterystyczne kompozycje są głęboko zakorzeniony w tradycji jazzowej, ale jednocześnie przywiązuje dużą wagę do bałkańskiego świata muzycznego”.
