Dzisiaj, 12 lipca, na Cmentarzu Komunalnym w Sopocie został pochowany Zbigniew Jankowski. U nas żegna go Zbigniew Radosław Szymański.
Sylwetka Zbigniewa Jankowskiego
W czas odpływu
Pamięci Zbigniewa Jankowskiego
Jest czas przypływu
i czas odpływu.
Przypływ – czas twórczej pracy.
Odpływem nadzieja, że plon wysiłku
życie potomnych okrasi.
Poeta odchodzi. Uradowany, że wreszcie wolny od natłoku zbyt ciężkich, jak na jedno istnienie,myśli: taka radość, / jakbyś mnie dotknął od środka, / oczyścił z ostatniej myśli. („Chwila bez ego”)
To wycofujące się ego ma ocalić świat, wydobyć z obezwładniającego smutku?: radość / wszechświata, // w której mnie nie ma, / która pod moją nieobecność / dosięga samej siebie.(ibidem)
Czy może to Ten, który myśl poety skutecznie formował i zakłócał, przez całe jego twórcze życie, cieszy się, że wreszcie ma jego myśl wolną od przyziemnych naleciałości? Wszak nie tylko On zauważył zbędność poetów w organizacji świata: Czy to Ty tak się radujesz / moją nareszcie pełną / przejrzystością?(ibidem) Nie, odpowiada Najwyższemu Animatorowi Ego, chwilowo bez przydziału: Odejdź Panie, to pułapka / Zaraz znowu / będę sobą.(ibidem)
Pierwsza myśl, przeformowana i bogatsza o zdobytą wiedzę o tym, co po, wraca: Już czai się pierwsza myśl, / chwyta za pióro. (ibidem) Uruchamia to twórcze perpetuum mobile, bo, jak pisze poeta w innym z wierszy: Wierszy się nie pisze, /wierszom się ulega. („Pokonany”).
Zbigniew Jankowski wierszom skutecznie uległ, pozostawiając dla nas, czytelników, oręż w postaci strof, które napawają optymizmem w czekaniu na nieuniknione, w myśl: „Jako ostatni wróg -stanie pokonana śmierć” (I Kor 15,26): Czekam i jak widzisz – / wcale się nie boję. / Co ty na to, moja śmierci? („Modlitwa ze śmiercią”). Bo i czego się bać, gdy odczuliśmy już własną znikomość: Dwie garstki piachu / wobec obfitości Boga, który / – módlmy się razem – / zapuści w nas korzenie… („Modlitwa ze śmiercią”).
Poeta odchodzi, lecz nie zostawia nas z pustymi rękami i oniemiałą duszą, gdyż zostaje; Bóg/zamiast mnie, jak pisze w wierszu Pełne otwarcie. Za to otwarcie na świat, wszechświat i zaświat, za daną nam nadzieję, za pomoc spracowanemu Bogu w zapuszczaniu w nas korzeni, i za tego Boga darowanego wszystkim niedowiarkom, Tobie Poeto, który już poznałeś tę Drugą Przestrzeń, serdecznie dziękujemy. Do zobaczenia!