Rafał Płotka zdobywał ostrogi menedżera kultury jako szef marketingu w Filharmonii Kaszubskiej. Od stycznia jest dyrektorem Gminnego Ośrodka Kultury (GOK) w Luzinie. Tryska pomysłami, nawet lockdown go nie zatrzymał – był motorem unikatowej na skalę pomorską akcji Nie damy się. Kultura w Twoim Domu i jednym z pierwszych, który realizował w odmrażającej się rzeczywistości działania hybrydowe i offline. Najnowszym pomysłem Płotki jest prezentacja dzieł lokalnych artystów w przestrzeni miejskiej, konkretnie w sali handlowej Galerii Luzino, która użyczyła miejsca na letnie wernisaże organizowane przez GOK. Całościowy koncept, składający się z czterech wystaw, nosi tytuł Art Gok / Galeria Luzino. W ramach cyklu można zapoznać się z twórczością artystów pochodzących i działających w gminie Luzino, wystawy są inaugurowane oczywiście wernisażami:
08.07. / g. 18:00 / Malarstwo – Marian Mielewczyk
22.07. / g. 18:00 / Rzeźba, Malarstwo – Łucja Włodek-Jabłońska, Gosia Kotłowska, Wiesława Pałasz, Marek Malottki
05.08. / g. 18:00 / Fotografia – Reiner Mattar i Karolina Pałasz
19.08. / g. 18:00 / Malarstwo – Stowarzyszenie PRO BONO Luzino
Wernisaże okraszone są klasyczną muzyką na żywo w wykonaniu wiolonczelistki Moniki Topp, znanej m.in. z występów Tria KMM.
Wydarzenia mają godną oprawę promocyjną: wystawom towarzyszy kolorowy program, w lokalnych mediach pojawiają się zapowiedzi i relacje, reklamowe banery zawieszone są w widocznych częściach wsi. Mieszkańcy Luzina i okolic są dobrze i wszechstronnie poinformowani, co przekłada się na dużą frekwencję na wernisażach (ok. stu osób!).
Zobacz zdjęcia z wystawy: Art GOK: Włodek-Jabłońska/Kotłowska/Pałasz/Malottki, Galeria Luzino 22/7-3/8/20
Druga wystawa, otwarta w dzień dawnego święta PRL, jest spotkaniem dwóch pokoleń.
Bycie artystą to nie zawód, to całe życie. Z tym się trzeba urodzić. To trudna droga, bardzo kręta, wyboista i indywidualna. To nie praca na etacie, to ciągła walka z samym sobą. Nieraz cenę za to płaci rodzina. Moje dzieci dopiero po latach mi powiedziały, że byłam złą matką, że rzeźby były ważniejsze.
Łucja Włodek-Jabłońska, rzeźbiarka. (za i więcej tutaj)
Najbardziej znaną i uznaną artystką z czworga prezentujących swe prace na bieżącej wystawie (do 3 sierpnia) jest oczywiście Łucja Włodek-Jabłońska. Mieszkająca w Luzinie artystka ukończyła studia na Wyższej Szkole Sztuk Pięknych w Poznaniu (1963) w pracowni Bazylego Wojtowicza i Jacka Pugeta na wydziale Rzeźby. Realizowała monumenty w granicie, piaskowcu, drewnie i ceramice. Wśród nich były rzeźby parkowe, sakralne oraz pomniki, które znajdują się m.in. w Ustce, Słupsku, Sławnie, Jarocinie. Swoje prace prezentowała na 53 wystawach indywidualnych, na ponad 200 wystawach zbiorowych i konkursach zdobywając I,II,III nagrody oraz wyróżnienia. Za twórczość otrzymała srebrny i złoty Krzyż Zasługi i wiele odznaczeń resortowych i regionalnych. Jej prace posiadają w swych zbiorach: Muzeum Pomorza Środkowego w Słupsku, zamek Książ koło Wałbrzycha, Muzeum Sztuki Współczesnej w Paryżu. Prace autorki znajdują się też w prywatnych zbiorach na całym świecie.
Starsze pokolenie godnie reprezentowała także Wiesława Pałasz, na wystawie możemy oglądać jej obrazy.
Nowa nadzieja
Możemy być spokojni o przyszłość sztuki luzińskiej, bo młode pokolenie jest utalentowane i artystycznie poszukujące, co udowodnili na wystawie Małgorzata Kotłowska i Marek Malottki.
Małgorzatę „Gosię” Kotłowską znamy już od kilku lat. To obok Filipa Ignatowicza jedna z najciekawiej zapowiadających się artystek na Pomorzu. Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku (2015 Wydział rzeźby i intermediów w pracowni prof. Mariusza Białeckiego) ma już za sobą zwycięstwo w Triennale Sztuki Pomorskiej w kategorii form przestrzennych (2016) i wystawę indywidualną w Państwowej Galerii Sztuki w Sopocie (2018) oraz nagrodę główną za pomnik przed Teatrem im. St. I. Witkiewicza (2013).
W relacji z sopockiej wystawy pisaliśmy:
Trzecia część, najciekawsza, to dwie formy przestrzenne. Przemijanie I (technika mieszana, gips, popiół, 2015) przedstawia rzeźby dwóch chłopców, dziewczynki, psa i kota. Przemijanie II (cegły, rzeźby wykonane z Ceresitu i pomalowane, 2017) to z kolei rzeźby dwóch dziewczynek i chłopca. Obie kompozycje, podobnie jak pozostałe części wystawy, potwierdzają zaufanie do tradycji i solidny poziom techniczny, który powinien stać się autostradą dla wyobraźni nadziei pomorskiej sztuki. (więcej tutaj + zdjęcia).
W Luzinie zaprezentowała „głowy studyjne” z gipsu z czasu studiowania na ASP i płaskorzeźby bez tytułu. To kolejne rozwinięcia dwóch dominujących w jej twórczości tematów: przemijania i dzieciństwa.
Marek Malottki (1998) z Kębłowa (wieś w gminie Luzino) dostał się na studia bez egzaminów – zaproszono go na gdańską ASP po ogólnopolskim plenerze w Dłużewie, który był przeglądem dokonań najlepszych absolwentów szkół plastycznych w Polsce. Jak na razie ukończył II rok Rzeźby w pracowni dra hab. Tomasza Sobisza i dr Małgorzaty Wiśniewskiej. Rzeźbi w kamieniu, betonie, glinie i… śniegu. Ciekawe, czy zainspiruje się trwalej którymś ze swoich pinów ale z pewnością imponująco wygląda jego prezentacja po II roku studiowania na ASP:
Warto śledzić z uwagą przebieg kariery młodych artystów ziemi luzińskiej (uśmiech). Intuicja podpowiada mi, że usłyszymy o nich jeszcze wiele razy.
Art GOK: Włodek-Jabłońska/Kotłowska/Pałasz/Malottki, Galeria Luzino w Luzinie, 22/7-3/8/20