Kilka spostrzeżeń po dniu pełnym wrażeń różnorodnych, czyli plusy dodatnie i plusy ujemne oraz dodatnio-ujemne letniego piku jubileuszowego.
Plusy dodatnie
Krótkie mowy pani prezydent Aleksandry Kosiorek
Słyszałem dwie (przed No limits i Sanah). Obie były krótkie, nie było gwiazdorzenia, słitfocenia i zabierania czasu przeznaczonego na występy artystów (przed Sanah mowa nawet na ok. 10 min. przed występem, co niestety nie pomogło, bo gwiazda wieczoru pojawiła się na scenie dopiero o 20.22).
Frekwencja
Przez kilka godzin naszej obecności przez Aleję Marszalka Józefa Piłsudskiego, Park Centralny i bulwar przewalały się tłumy. Miasto nie ma jeszcze danych z policji, a w związku z zamknięciem w 1994 r. sekcji polskiej Radia Wolna Europa nie możemy podać prawdziwych wyników Lotto i frekwencji w Gdyni, ale internety mówią, że spodziewano się więcej na finałowym koncercie.
Organizacja oraz brak afer i dymów, czyli fatalne wiadomości dla radnego Rudzińskiego
Gdyński radny Marek Dudziński, zagubiony po rozpadzie PiS-u niczym Jasiek z „Wesela” (ten, co zgubił złoty róg), nawoływał na Facebooku do zgłaszania wszelkich niedogodności i uchybień podczas wczorajszej imprezy. Tak wzywał:
Długo żyję, wiele widziałem, ale takiego spotęgowanego toksyka lokalnie to chyba jeszcze nie czytałem. Wizerunkowo i politycznie to strzał w oba kolana i jądra. Radny dostał słuszne bęcki w komentarzach, a internety zapamiętają na zawsze – zasięgi nabił, ale siary nie pozbędzie się do końca swoich aktywności publicznych. Mam kilka przydomków dla Pana Marka, najbardziej podoba mi się Rider of the Shit.
Koncerty na małej scenie
Oczywiście dla mnie wydarzeniem całego gigu był koncert zespołu Rum, co dla wtajemniczonych nie jest zaskoczeniem.
wideo: Letnie urodziny Gdyni: Rum, Korsarze (fragment)
Ucieszyła mnie obecność No limits i zapowiedź nowej płyty po 14 latach ciszy.
Wideo: Letnie urodziny Gdyni: No limits, What is Freedom?
Organizacja
Nie natknąłem się na żadne, szczególne niedogodności czy utrudnienia. Trochę było zamieszania z komunikatami ws. Sanah, ale to chyba bardziej kapryszenie managera niż brak doświadczenia miejskich służb komunikacyjnych. Ostatecznie, ale to info tylko za internetami, nie było problemu z zobaczeniem koncertu finałowego i kto chciał, ten wszedł.
Koncerty fortepianowe
W Gdyni, niczym w warszawskich Łazienkach (uśmiech). Oczywiście w skali mikro, u nas, w Parku Centralnym maleńkie oczko wodne i trochę roślinności, ale pomysł i wykonanie urocze.
Plusy dodatnio-ujemne
Najdłuższy stół urodzinowy
Sam pomysł wyjściowo ciekawy, choć z tymi naj naj najami warto ostrożnie (wg Księgi Guinessa najdłuższy stół ever, jak na razie, ustawiono 21 lutego br. w Bejrucie i mierzył, bagatela, 3 255, 80 m!). Idea długiego stołu nie jest nowa i doczekała się zorganizowania – warto wejść na stronę https://www.longesttablecommunity.org/, by zapoznać się m.in. z kalendarium.
Gdyński stół był dzielnicowy i w formacie „przyjechali kowboje, każdy płaci za swoje”. Wzdłuż stołu stały foodtrucki z niewielkim zróżnicowaniem menu. Rządziły frytki bejgijskie, doliczyłem się ich wczoraj w ok. 10 samochodach. Na pewno często zmieniano w nich olej, przecież to największy zabójca dla człowieka (uśmiech szyderczy). Słabo wypadła też dzielnicowość, z braku laku poustawiano setki doniczek z roślinnością. Kiepski streetfoot, słabe dzielnice, puste stoły (przynajmniej, kiedy przechodziliśmy, a była to tzw. pora obiadowa i pogoda przyjemna).
Wybór Sanah na headlinera
Dawno, dawno temu krążyły pogłoski o międzynarodowej gwieździe, skończyło się na gwiazdce polskiej. Minus za brak gwiazdy internacjonalnej, ale plus za absolutny top z Polski, ale o tym dalej.
Plusy ujemne
Zamieszanie informacyjne
Mimo że nie było afer i dymów, to jednak niedomyślenie kwestii zaproszeń na koncert zrobiło dużo złego. Porażka była wizerunkowa i można podejrzewać, że frekwencyjna, bo nie tylko część organizatorów spodziewała się większych tłumów. To zaskakujące, że nikt nie zwizualizował skutków podjętych decyzji (zbyt późne ogłoszenie o gwieździe i kartach mieszkańca uprawniających do bezpłatnego wejścia). To nie tylko napsuło sporo krwi, ale dało też paliwo rozlicznym krytykom i hejterom, którzy komentują na bieżąco poczynania nowej władzy.
Sanah
To nie moja muza, daleko mi do niej równie jak nie blisko do Zenka Martyniuka. Maleńki głosik, o którym właściwie trudno do końca coś powiedzieć oprócz tego, że mały, bo wspomagany chórkiem, mizdrzenie nastolatki, słowa na poziomie gimbazy, niechlujna dykcja (to podobno styl i walor). Charyzma co najwyżej przewiewna, a na dodatek „profesjonalizm”: wokalistka pojawiła się na scenie już o 20:22 (zapowiadany początek to 20:00). Sanah utwierdza w przekonaniu, że współczesny pop jest po prostu nudny, wtórny i głupawy, ale może to stały znak charakteryzujący młodzież? Uwaga! Poniżej prowokacja starego pierdziela sprzed 40 lat:
Dezerter – Polska Złota Młodzież (officjal audio)
Aspiracyjność
W artykule primaaprilisowym z 2025 r. pisaliśmy o Metallice i U2. Pozornie sobie dworowaliśmy, ale nie tylko. Tradycyjne, pierwszokwietniowe żarty Gazety Świętojańskiej to nie tylko wkręcenia, ale komentarz do rzeczywistości, czasami apel, czasami tęsknota. Tak było w przypadku tego artykułu:
U2 i Metallica zagrają na 100-lecie Gdyni
Był czas, były możliwości, były szanse na stworzenie czegoś wyjątkowego, na co zasługuje to niezwykłe miasto, ale bałagan powyborczy zniweczył… aspiracyjność.
I to jest jeden z węzłowych problemów, który zasługuje na poważniejsze potraktowanie, dlatego zaraz po wakacjach zapraszam do lektury pierwszego tekstu z cyklu „Niepokoje kaowca z interioru”. Będzie właśnie o aspiracyjności.
I na koniec, suma wszystkich plusów doprowadziła do ostatecznego wniosku: Letnie urodziny wyjątkowego miasta były… letnie.
