„Nie płacz i nie ucz się płakać” wg „Klechd Sezamowych” Bolesława Leśmiana w reżyserii Ewy Ignaczak w Teatrze Gdynia Główna.
Ewa Ignaczak autorka scenariusza i reżyserka najnowszej premiery „Nie płacz i nie ucz się płakać” w Teatrze Gdynia Główna po raz trzeci sięgnęła do skarbnicy „Klechd Sezamowych” Bolesława Leśmiana – przepięknych baśni, które od chwili wydania w 1913 r. oczarowują swoim urokiem czytelników. Opowieści te fascynują niezwykłą orientalną tematyką, ale także magicznym językiem – poetyckim, metaforycznym, choć jednocześnie nieco archaicznym dla współczesnego odbiorcy.
Tym razem widzowie zostali zabrani do położonego daleko, daleko, za górą, za rzeką pałacu, w którym mieszkała piękna księżniczka Parysada (Anna Bochnak-Fryc). Wydawało się, że niczego nie brak jej do szczęścia, ale pewnego dnia dowiedziała się, że istnieją na świecie trzy wspaniałe rzeczy – dąb samograj, struga-złotosmuga i ptak Bulbulezar. To sprawiło, że księżniczkę opanowało pragnienie posiadania tych dziwów, bo ich brak zasmucał ją głęboko. Aby Parysada mogła odzyskać radość, jej przyjaciele (Piotr Rogalski, Radosław Smużny) pragną zdobyć dla niej te wspaniałości i jeden z nich wyrusza w niebezpieczną drogę w nieznane na poszukiwania cudownego drzewa, wody i ptaka. Kiedy jednak czas oczekiwania na powrót przyjaciela się wydłuża, księżniczka postanawia sama ruszyć w świat, aby odnaleźć pożądane przez siebie skarby.
Widzowie z zainteresowaniem śledzili kolejne etapy wędrówki bohaterów, co szczególnie warto podkreślić w wypadku bardzo młodych odbiorców. Aktorzy wykorzystali wszystkie dostępne środki, aby skupić uwagę odbiorców – ruch sceniczny, wyrazistą modulację głosu, a przede wszystkim proste rekwizyty, które są kluczem do dziecięcej wyobraźni. Niezwykle ważne w tym spektaklu były także słowa, które tworzyły baśniowy świat opowieści. Całość sprawiła, że wszyscy przenieśliśmy się do magicznej krainy, gdzie słychać muzykę dębu samograja, szum strugi-złotosmugi i głos mądrego ptaka Bulbulezara.
Przedstawienie opowiada bardzo konkretną historię księżniczki Parysady, ale opowieść ta ma również wymiar uniwersalny. Skłania nas do refleksji nad poczuciem szczęścia i zastanowienia się czego nam do szczęścia potrzeba. Czemu Parysada pogrąża się w bezgranicznym smutku tylko dlatego, że nie ma trzech niezwykłych przedmiotów? Czy musimy posiadać „wszystko”, żeby być szczęśliwymi? Ważnym tematem jest też przyjaźń, dla której bohaterowie nie wahają się narazić na niebezpieczeństwo podróży w nieznane, aby księżniczka-przyjaciółka znów mogła być radosna. Należy też zwrócić uwagę na umiejętność radzenia sobie w trudnych sytuacjach, kiedy pomysłowość ważniejsza jest od odwagi oraz siły i sprawia, że złe duchy zostają pokonane, bo skoro mogą tylko straszyć dźwiękami, to wystarczy ich nie słuchać.
Warto zabrać dzieci, wnuki, siostrzeńców lub bratanice w podróż do baśniowej krainy pięknej Parysady i ptaka Bulbulezara, a potem na długi spacer i rozmowę o tym, co ważne.
Nie płacz i nie ucz się płakać wg „Klech Sezamowych” Bolesława Leśmiana. Scenariusz i reżyseria: Ewa Ignaczak. Wystąpili: Anna Bochnak-Fryc, Piotr Rogalski, Radosław Smużny. Premiera: Teatr Gdynia Główna, 1 grudnia 2024, czas trwania: 55 minut (bez przerwy).
