Relacja z Festiwalu Twórczości Wojciecha Młynarskiego w Gdańsku
W dniach 17–19 listopada odbył się w Gdańsku Festiwal Twórczości Wojciecha Młynarskiego. Twórczości niezwykłej, wciąż aktualnej i popularnej, bowiem Wojciech Młynarski był z jednej strony uważnym obserwatorem świata i ludzi, a z drugiej wrażliwym mistrzem poetyckiej miniatury, który słowami malował portrety, scenki rodzajowe i krajobrazy. Człowiek wielu talentów: poeta, satyryk, dramaturg, scenarzysta, librecista, tłumacz, felietonista, artysta kabaretowy, konferansjer, reżyser i wykonawca własnych piosenek. Niezapomniany artysta, po piosenki którego sięga kolejne pokolenie wykonawców.
Najważniejszą częścią festiwalu był niewątpliwie Konkurs Interpretacji Piosenek Wojciecha Młynarskiego Piosenka/Ballada/Felieton. Młodzi artyści z całej Polski (uczniowie, studenci i absolwenci szkół muzycznych i aktorskich) wystąpili przed znakomitym Jury, w skład którego wchodzili: Jan Młynarski, Magda Umer i Joanna Trzepiecińska. Rano odbyły się otwarte przesłuchania konkursowe i na ich podstawie do wieczornego finału jury zakwalifikowało siedmioro wykonawców. Każdy wykonywał dwie piosenki, z których jedna musiała odnosić się do tematyki morskiej. Nie było to zapewne łatwe, aby wybrać dwa teksty z ponad 2 tys. utworów napisanych przez Mistrza. Poziom artystów zakwalifikowanych do finału był dość wyrównany, choć laureatka pierwszej nagrody, Gabriela Kundziewicz, zdecydowanie wyróżniała się swoim niezwykle oryginalnym i osobistym wykonaniem utworów Wojciecha Młynarskiego. Zaśpiewała akompaniując sobie na gitarze, dwie bardzo popularne piosenki – „Tupot białych mew” i „Moja miłość największa”, i zachwyciła nie tylko Jury, ale także publiczność. Nie tylko piękny głos, ale niezwykła dojrzałość wykonania, pozwala sądzić, że warto zapamiętać nazwisko tej młodej wokalistki.
Zdobywca drugiej nagrody, Krzysztof Oleksyn, był dla mnie wielkim zaskoczeniem, bo w czasie porannego przesłuchania zwrócił moją uwagę aktorskim podejściem do utworu, ale miałam wrażenie, że traktuje wykonanie piosenki jak etiudę na zajęciach w szkole teatralnej. Jednak w czasie koncertu finałowego okazało się, że „zagrał” bardzo przekonująco i fantastycznie – szczególnie, gdy zaśpiewał „Dziewczyny bądźcie dla nas dobre na wiosnę”. Trzecie, zasłużone, miejsce zajął Piotr Zubek, który w bardzo powściągliwy sposób wykonał „Balladę o późnej starości Don Kichota” oraz „Jurata 34–38”. Udało mu się wyczarować głosem jakąś magiczną chwilę na scenie i widowni. Wśród finalistów należałoby wyróżnić, choć wyróżnień nie przyznano, Joannę Nawojską za jej niezwykle interesujące muzycznie wykonanie piosenek „Dotańczę do tej chwili” i „Jurata 34–38” oraz Piotra Barcza za fantastyczne wykonanie „Ona chodzi tak prześlicznie”. Niestety, nagrody były tylko trzy, ale mam nadzieję, że o tych młodych artystach jeszcze usłyszymy.
Kiedy Jury obradowało, widzowie mieli przyjemność wysłuchać wspaniałego recitalu Agnieszki Wilczyńskiej, której akompaniował Andrzej Jagodziński. Większość piosenek pochodziła z płyty „Tutaj mieszkam”. Teksty wszystkich utworów, które znalazły się na tym krążku, zostały napisane przez Wojciecha Młynarskiego specjalnie dla Agnieszki Wilczyńskiej. W czasie koncertu wokalistka dzieliła się również wspomnieniami dotyczącymi współpracy z Mistrzem. I choć artystka miała tego wieczoru problemy z gardłem i tak recital był rewelacyjny.
Niedziela w Europejskim Centrum Solidarności była pełna atrakcji związanych z Wojciechem Młynarskim. Zaprezentowano wystawę niepublikowanych dotąd zdjęć z archiwum Rodziny. Odbyło się spotkanie z Barbarą Ahrens-Młynarską siostrą Wojciecha Młynarskiego, które poprowadził Jerzy Sosnowski, dotyczące książki „Życie nie tylko snem”. To książka-opowieść o rodzinie Młynarskich, a także Zdziechowskich i Rubinsteinów, pełna anegdot i nieoficjalnych historii, wydobytych z pamięci i spisanych, aby nie przepadły w otchłani zapomnienia. Można było również obejrzeć film dokumentalny poświęcony Wojciechowi Młynarskiemu, „Młynarski. Piosenka finałowa”, w reżyserii Alicji Albrecht, z którą spotkanie po seansie, prowadził Tomasz Galiński.
Festiwal obejmował jeszcze dwa bardzo interesujące wydarzenia. W poniedziałek w Starym Maneżu odbył się koncert zespołu Raz Dwa Trzy. W 2007 roku zespół we współpracy z Wojciechem Młynarskim nagrał album „Raz Dwa Trzy – Młynarski”, który zyskał wielką popularność i uznanie. Festiwal był doskonałą okazją, aby przypomnieć publiczności piosenki z tej płyty. Tego wieczoru również zaprezentowała się zwyciężczyni Konkursu Interpretacji Piosenek Wojciecha Młynarskiego – Gabriela Kundziewicz.
Wtorkowy wieczór w Starym Maneżu należał do kabaretu Mumio, który był niezwykle ceniony przez Młynarskiego. Jak mówił: „Rzeczywistość wokół się pozmieniała i ludzie, którzy mają klasę, dobry gust i są w kwestii rozrywki wymagający, znaleźli się w odwrocie. Ja sam z tego niewiele rozumiem i prawie nic z tego, co teraz widzę, mnie nie śmieszy. Rozbawił mnie program jednego kabaretu, pełen absurdalnego, bliskiego mi humoru. Nazywa się Mumio”. Dariusz Basiński, Jacek Borusiński i Tomasz Drozdek (T.ETNO) zaprezentował spektakl „Taki miks” przygotowany z okazji „mumioleuszu”, czyli 21. rocznicy istnienia Mumio. Zaprezentowali fragmenty spektakli: „Kabaret Mumio” i „Lutownica, ale nie pistoletowa, tylko taka kolba” oraz wybór z aktualnego repertuaru: o Macieju i Jędrzeju, braciach z Welcome Home Boys. Publiczność przyjęła ich entuzjastycznie i jak zwykle „płakała, do góry, ze szczęścia”.
Festiwal Twórczości Wojciecha Młynarskiego. ECS/Stary Maneż, Gdańsk. 17–19 listopada 2019 r.
