Pierwsza, zdecydowanie wyjątkowa, bardzo osobista relacja z Nowego Jorku.
Budzi Cię nocny towarowy pociąg o 3.30, tajemnicze cienie na ścianach. Nie wiesz, gdzie jesteś. Po chwili przypominasz sobie… Zaczynasz liczyć samoloty podchodzące do lądowania na lotnisku JFK….New York. Zasypiasz.
To miasto wciąga jak otchłań, jest jak matrioszka: gdy otwierasz, w środku znajduje się następna i następna… Albo jak wielkie jabłko (uśmiech): obierasz je ze skóry, wgryzasz się w miąższ, a w środku natrafiasz na łuski i pestki, na końcu zostaje ogryzek…
Paradoksalnie luty to dobra pora na zwiedzanie Nowego Jorku – mało turystów, atrakcje dostępne w zasadzie „z biegu”…
Jest jeszcze jedna zaleta – latem w upale, pocie i smrodzie zwiedzanie wydaje się koszmarem, co nie znaczy, że zwiedzanie na mrozie i wietrze nie jest 😉 Teraz mamy okazję zobaczyć „wszystkie” oblicza miasta, miasta totalnego.
Wąwozy zamglonych ulic, które zdają się wciągać cię jak jakieś niezbadane zjawiska kosmiczne. Ulice przysypane śniegiem zakrywającym jakby „szary” pył pokrywający dużą część miasta. Czyste, niebieskie niebo, tak klarowne, że kontury wieżowców rażą oczy. W tym samym momencie zimny wiatr tak mrozi twarz, że aż bolą zęby.
Kłęby pary, niczym węże, oplatają ulice, domy, auta. Czasem deszcz rozmywa widok kroplami na szybach, tworząc kosmiczne refleksy setek aut stojących w korkach. Neony rzucają światło, barwiąc noc.
Kontrasty, kontrasty, kontrasty.
Zaraz za rogiem, zza rzędu niskich budynków, strzela w niebo błyszcząca, stalowa kolumna, kłując w oczy odbitym słońcem. W deszczu, we mgle, wszystko zdaje się być „wyprane” z kolorów. W słońcu kolory są przerysowane, jednak o tej porze roku brak zieleni… Są czerwienie, fiolety, biele, dużo niebieskiego i czernie. Dźwięki też są inne, wydobywający się jakby spod ziemi, stukot przejeżdżających pociągów, ciągły szum samochodów, wycie syren. Ludzie śpiewający w metrze, płaczący głośno na ulicy, delikatnie głaszczący się po dłoni podczas chwili zatrzymania na przejściu. Deszcz przytłumia dźwięki, słońce i mróz je uwypukla. Słyszysz wiatr, który przedziera się obok wieżowców. Zapachy przenikają się, od smrodu metra, po obłędne zapachy wydobywające się z uchylonych drzwi małych barów i restauracji…
Ludzie jacyś przygarbieni, zamknięci w sobie, okutani przed zimnem przemykają, kryjąc przed mrozem twarze, głowy, uszy. Idziesz, zawracasz, zgubisz się, aby się odnaleźć, co chwila pojawia się coś, co powoduje, że przystajesz i się przyglądasz. Nieustannie przed siebie. Krok za krokiem. Przykurczony zimnem, co jakiś czas zdajesz sobie sprawę, że widzisz tylko fasady budynków w zasięgu wzroku, podnosisz wysoko głowę i odkrywasz „inny świat”. Świat kształtów, kolorów, cieni… Zwieńczenie fasad budynków w Nowym Jorku to osobna bajka. O ile budynki same nie są często ciekawe, to ich ostatnie piętra to małe arcydzieła. Ciekawe, bo przecież wielu tego nie widzi. Tak idziesz przygarbiony mrozem i co jakiś czas zatrzymujesz się i całym ciałem podnosisz wzrok i patrzysz, patrzysz, patrzysz.
Z wielu miejsc na świecie w kategorii „niezrozumiale magiczne” NY zajął pierwsze miejsce. A to dopiero początek…
