Scena Główna, 20.07.2019
Omara „Bombino” Moctar (właściwie Goumour Almoctar) to pierwszy w historii artysta z Nigru, który został nominowany do nagrody Grammy. Urodził się w 1980 roku w Tidene, obozie Tuaregów – położonym około 80 kilometrów na północny wschód od Agadezu. Jego wyjątkowe, elektroakustyczne brzmienie i teksty w języku Tamasheq, poruszające sprawy związane z jego tuareskim dziedzictwem i przywiązaniem do pustyni urzekły słuchaczy na całym świecie. Muzyka artysty zdaje się nie mieć granic – to wysublimowana, lecz pełna energii mieszanka tradycyjnych elementów berberyjskich, bluesa, rock’n’rolla i reggae.
Tuaregowie, nazywani także Kel Tamasheq, od dawna przemierzają Saharę jako wojownicy, handlarze i podróżnicy. Postrzegani są jako lud szlachetny, waleczny i niezależny. To nomadzi wywodzącymi się z plemion Berberów zamieszkujących Afrykę Północną. Przez wieki walczyli przeciwko kolonializmowi i narzucaniu im surowych rządów islamu. Wybuch powstania Tuaregów w 1990 r. zmusił Bombino do ucieczki wraz z rodziną w poszukiwaniu bezpieczeństwa do sąsiedniej Algierii. Tam usłyszał i zobaczył po raz pierwszy gitarę – oczarowany jej brzmieniem zaczął się uczyć na niej grać. Później studiował u jednego z najbardziej cenionych tuareskich gitarzystów – Haji’ego Bebe, który zaproponował mu dołączenie do jego zespołu. Zyskał przydomek Bombino, który wywodzi się z włoskiego słowa „bambino”, które oznacza „dzieciaka”.
Jako nastolatek, podczas pobytu w Algierii i Libii, wraz z przyjaciółmi regularnie oglądał na kasetach wideo koncerty takich artystów jak Jimi Hendrix, Mark Knopfler, Ali Farki Touré, Santana czy Jimmy Page – próbował poznać i naśladować ich style gry. Przez lata pracował jednocześnie jako muzyk i pasterz na pustyni w pobliżu Trypolisu. W 1997 roku Bombino powrócił do Agadez i rozpoczął nowe życie – jako profesjonalny muzyk. Dokładnie 10 lat później wybuchło kolejne powstanie, które zmusiło go do udania się na wygnanie. Tym razem do Burkina Faso. Do swojego rodzinnego miasta wrócił w 2010 roku.
W 2006 roku Bombino pojechał do Kalifornii z zespołem Tidawt na trasę zorganizowaną przez jedną z organizacji non-profit. Podczas wyjazdu nieoczekiwanie pojawiła się okazja nagrania własnej – pustynno-bluesowej wersji jednego z klasycznych utworów grupy Rolling Stones – Hey Negrita – co więcej, w nagraniu towarzyszyli mu członkowie zespołu – Keith Richards i Charlie Watts, których bezgranicznie oczarowała jego muzyka. W tym samym roku Bombino był przewodnikiem Angeliny Jolie po pustynnych obszarach Nigru podczas jej tygodniowej wizyty w rejonie.
Bombino regularnie współpracuje z zachodnimi muzykami, jego albumy produkowali m.in. Dan Auerbach z The Black Keys czy David Longstreth z Dirty Projectors. Wydany w 2018 roku, nominowany do nagrody Grammy, najnowszy album artysty, Deran został nagrany w Casablance (w studiu należącym do Króla Maroka) wyłącznie z jego zespołem oraz z pomocą jego wieloletniego menedżera Erica Hermana (producenta płyty). Album otrzymał entuzjastyczne recenzje na całym świecie, a New York Times – słynący z powściągliwości – poświęcił mu całą stronę.
Muzycy:
Bombino – gitara prowadząca, wokal
Youba Dia – gitara basowa
Illias Mohamed – gitara, calabash, wokal
Corey Wilhelm – perkusja
Informacja za stroną https://globaltica.pl/pl/artysci/bombino/