Sho[r]t letni i kinowy.
OK, ok, multipleksy mają wiele wad. Począwszy od długości reklam, poprzez często zbyt głośne zachowanie młodych mężczyzn próbujących imponować swoim wybrankom po niszczące każdy suspens popcornowe chrząkanie. Oczywiście najgorsze co zrobiły wieloekranówki dla kultury to zabójstwo kin w wielu miejscach i repertuar w ośrodkach, w których mają monopol na wyświetlanie filmów (liczy się rachunek finansowy, kino to biznes). Są oczywiście plusy: klima (jeśli jest), czystość w Sali i najczęściej dobra jakość kopii, jednak jeden plus przeważa – to minimalna liczba sprzedanych biletów na seans warunkująca pokaz filmu, która wynosi… 1 (słownie: jeden). Jeśli nikt nie kupił biletu, po reklamach seans nie jest kontynuowany, ale jeśli jest choćby jeden amator, to film leci.
Dzięki temu udało mi się ostatnio w pojedynkę zobaczyć w rumskim Multikinie „Jurrasic World. Odrodzenie”. Nie przeceniam wartości obrazu, ale ogólnie franczyza ciągle żyje i siódma już część daje radę, czego nie można powiedzieć o koszmarze pt. „Vinci 2”. Siedząc w pustej sali w oczekiwaniu na dinozaury, przypomniały mi się dawne czasy, gdy zbierało się kasę na 5 biletów, bo „Spotkajmy się w kinie” – pamięta ktoś ten mural we Wrzeszczu? – wymagało minimum pięciu sprzedanych biletów. Najtrudniej było chyba właśnie w kinie „Bajka” przy okazji „Handlarza czterech pór roku” Fassbindera, ale z bólem wyłożyło się za trzy bilety.
Siedziałem niczym król, bo zapłaciłem za najtańsze miejsca a usiadłem na vipowskich. W przerwach pomiędzy atakiem dinozaurów wracałem do dawnych czasów. Scenariusz „Odrodzenia” był przewidywalny, od początku wiedziałem, kto ocaleje, więc był czas na wycieczki w czasie. I co? Fajnie, że kino potaniało (śmiech), ale nigdy już nie będzie takich kin i takich filmów jak kiedyś, gdy biletów było co najmniej pięć…