Druga część bardzo osobistej relacji z Nowego Jorku.
Próbujesz to zrozumieć.
Nowy Jork. Luty 2025.
Wśród wydobywającego się spod ziemi stuku kół wagonów, pomiędzy kolorowymi neonami, świateł refleksami, brudnymi schodami, biegają wiewiórki. Tajemnicze węże i słupy białej pary otulają, zasłaniają kształty budynków. Iglice błyszczących stalą wieżowców oślepiają, kaniony ulic z brązowo-szarego kamienia wciągają jak bagno. Straszą jak noc.
Wędrujesz po meandrach swoich wspomnień. Z ułamków wspomnień budujesz obrazy miejsc, które gdzieś widziałeś, zdjęcia, filmy, obrazy.
Co to było?
Na żywo robią inne wrażenie. Przeżywasz jeszcze raz, wszystko jest inne. Czasem wyprane z kolorów, zimne, ciemne, czasem przerysowane kolorami neonów, świateł nocnego miasta. Wiatr wieje, mrozi myśli, gra upiorne melodie na ścianach, w załomach budynków, nawet nie wiedziałeś, że z zimna mogą tak boleć szczęki…
Ktoś się uśmiecha.
Kobieta stoi na chodniku i głośno rozpaczliwie płacze, szlocha, krzyczy. Przejeżdża żółta taksówka.
Wiewiórki porywają orzechy i marzenia, po czym znikają pomiędzy śniegiem a cieniem.
Cień przechodzi w blask.
Cieszysz się z zachodzącego słońca, które budzi światła nocnego miasta. W mroku, w blasku miasta widzisz, nie widzisz. Chcesz zobaczyć.
Próbujesz to zrozumieć.
To nieładne, fascynujące, magiczne miasto… Będzie trzeba tu wrócić.
#dookolaniczego #podróżemałeiduże #ny #newyork #nowyjork #manhattan #usa
