Na gorąco, w konwencji gatunku: po obejrzeniu spektaklu „Tragedyjo Hamleta, ksiyncia Dynymarku” na Festiwalu Szekspirowskim.
Mamy chyba modę na dyrektorskie „Hamlety”. Zaczął dyrektor Jan Englert: w swoim pożegnalnym „Hamlecie” niby nie zagrał, ale swoje portrety nieskromnie pokazał, więc jakby trochę zagrał. Teatr Narodowy powinien iść na czele, a więc trąbka zagrała: dyrektorski „Hamlet”!
Nie trzeba było długo grać Robertowi Talarczykowi, dyrektorowi Teatru Śląskiego im. St. Wyspiańskiego w Katowicach, który podjął temat i mocno zalicytował, zawieszając poprzeczkę na wysokości dostępnej tylko dla Duplantisów. Nie tylko wyreżyserował i zagrał, ale jeszcze zaprosił do spektaklu Krzysztofa Głuchowskiego, dyrektora „Słowaka”. Powstał spektakl dyrektorski dubeltowy, udział dyrektorów skromny jak w „Klerze” i królewski (obaj zagrali królów). Poklikałem, poszperałem i nie znalazłem bardziej dyrektorskiego „Hamleta” na świecie. Polak potrafi, hej!
Czekam z niecierpliwością na kolejne „Hamlety” dyrektorskie. Moje pierwsze propozycje, „z palca”, naturalne i samonarzucające się: Kleczewska (duch i Gertruda oraz ustawienia) + Klata (Fortynbras zabijający słowem w finale), Łysak (duch ojca) + Skrzywanek (Hamlet), Warlikowski (duch) + Zdenka Pszczołowska (Ofelia). Nie wiem jak w lalkach, ale opera koniecznie: Wicza-Pokojski (duch) + Tomasz Konieczny (bas-baryton), w muzycznym Michalski (duch) + Imiela ze Studniakiem (grabaże w stylu Legitymacji), w offie Szkotak (duch na szczudłach) + Wójciak (wiem, że nie jest dyrektorką, ale dla mnie zawsze będzie; Hamlet), w impresariacie Grenda (duch) + Grenda (Ofelia + Fortynbras). Dam na mszę, żeby nikt nie szedł tą drogą w Teatrze Wybrzeże.
Cenię i szanuję wymienionych, ale nadmierna obecność dyrektora w teatrze z reguły kończy się nieciekawie. Tak jest w przypadku spektaklu ze Śląskiego, ale cały projekt zasługuje na zdecydowanie dużo więcej niż może dać sho[r]t i do tematu wrócę po „Hamletach”, a jest ich na Festiwalu Szekspirowskim jak nigdy.
Festiwal Szekspirowski: Teatr Śląski, Tragedyjo Hamleta, ksiyncia Dynymarku: oklaski i ukłony
foto: Przemysław Jendroska