Choć w czasie pandemii oglądalność ceremonii wręczenia Oscarów poleciała na łeb na szyję, to nadal jest to jedna z największych imprez medialnych o zasięgu światowym. To możliwość powiedzenia czegoś ważnego i dotarcia z komunikatem do miliardów ludzi na całym świecie (na żywo i w retransmisjach oraz mediach społecznościowych). W tym roku organizatorzy w poszukiwaniu nowego formatu postarali się o nowe „atrakcje”, ale ostatecznie filmowe targowisko próżności potwierdziło, że myśli głównie o sobie.
Jeszcze przed ceremonią czołowi filmowcy (m.in. Steven Spielberg i Jane Campion) zagrozili bojkotem. Powodem było usunięcie z programu oscarowego wręczania statuetek w ośmiu, mało atrakcyjnych, wg producenta transmisji, kategoriach. Ostatecznie pokazano wszystko, choć skrótowo, filmowcy odwołali bojkot i pojawili się na gali w Dolby Theatre w Los Angeles.
Najszerzej komentowanym momentem uroczystości było spoliczkowanie Chrisa Rocka przez Willa Smitha, późniejszego zdobywcy Oscara za główną rolę w filmie „Król Richard. Zwycięska rodzina”.
Spoliczkowanie prowadzącego za głupi dowcip o ciężko chorej żonie aktora, jak najbardziej słuszne według mnie, zostało odebrane kontrowersyjnie, ale Akademia nie zamierza odbierać statuetki a Chris Rock nie zawiadomił policji. Czy doszło spoliczkowania? Czy była to ustawka? Może się dowiemy, może nie. Ale tak czy inaczej przy odbieraniu statuetki było już wzruszająco, nikt nie buczał, powstały memy, ktoś na tym zarobi. Temat żywy, ciekawe jak wejdzie do poprawności naszych czasów, bo ze wejdzie i będzie cytowany to pewne.
Zamieszanie z mordobiciem przykryło najważniejszy wątek, oprócz artystycznego, czyli stosunek do zbrodniczej napaści Rosji Putina na Ukrainę.
Chwila przyzwoitości
Mila Kunis (właśc. Milena Kunis, ukr. Мілена Марківна Куніс Miłena Markiwna Kunis), amerykańska aktorka filmowa i telewizyjna pochodzenia ukraińskiego, która wraz z mężem Ashtonem Kutcherem zebrała już sporo milionów dla Ukrainy, wprowadziła w nastrój, zapowiadając piosenkę w wykonaniu Rebe McEntire („Somehow You Do” z filmu „Four Good Days”). Potem jeszcze grafika i 30-sekundowe milczenie:
Aha, jeszcze kilka osób miało wstążeczki w barwach niebiesko-żółtych (największą miał Jason „Aquaman” Momoa) i… to wszystko. Ani razu chyba nie padły słowa Rosja, Putin; było, jak co roku, miło do porzygania (na scenie i w telewizyjnym studiu Canal Plus, hostowanym m.in. przez Karolinę Korwin-Piotrowską, szczerą i skromną „wojowniczkę” o prawdę i zasady, którą brzydzi przemocowość). Sean Penn, dwukrotny laureat Akademii i chyba najbardziej zaangażowany w działalność humanitarną aktor amerykański, domagał się połączenia live z prezydentem Zełenskim. Obiecał, że jeśli to nie nastąpi, zniszczy swoje statuetki. Mam nadzieję, że pamiętny z filmu „Obywatel Milk” dotrzyma słowa.
W takich chwilach, jak wojna w Ukrainie, poznaje się charaktery i klasę ludzi. Jakby samoistnie powstaje lista bohaterów i lista wstydu. Dzisiaj Hollywood zapełniło setkami nazwisk tę drugą i po raz kolejny dostaliśmy jasne potwierdzenie, że są aktorzy i komedianci.
A poza tym, jak co roku:
