- wydarzenie już minęło.
Niebezpieczna metoda / Teatr Dramatyczny w Warszawie
9 maja 2020 @ 19:30 - 23:59
z Teatru Dramatycznego m. st. Warszawy
online 9 maja w godz. 19:00 – 23:59. Link do spektaklu w stopce materiału.
Konflikt dwóch wielkich uczonych wokół kobiety.
Sabina Spielrein po nieskutecznym leczeniu elektrowstrząsami trafia do szwajcarskiej kliniki. Opieką otacza ją Carl Gustaw Jung i w terapii decyduje się na eksperymentalną metodę Zygmunta Freuda. Dramat miłości rozpoczęty psychologiczną kuracją, przeradza się w naukową rywalizację.
„Niebezpieczna metoda” opowiada o początkach psychoanalizy, która ukształtowała dzisiejsze myślenie o człowieku.
Konflikt dwóch wielkich uczonych wokół kobiety.
Sabina Spielrein po nieskutecznym leczeniu elektrowstrząsami trafia do szwajcarskiej kliniki. Opieką otacza ją Carl Gustaw Jung i w terapii decyduje się na eksperymentalną metodę Zygmunta Freuda. Dramat miłości rozpoczęty psychologiczną kuracją, przeradza się w naukową rywalizację.
„Niebezpieczna metoda” opowiada o początkach psychoanalizy, która ukształtowała dzisiejsze myślenie o człowieku.
OBSADA:
Rafał Królikowski (gościnnie) – Carl Gustav Jung
Martyna Kowalik – Sabina Spielrein
Mariusz Wojciechowski – Sigmund Freud
Zuzanna Grabowska (gościnnie) – Emma Jung
Małgorzata Niemirska – Amalia Freud
Krzysztof Ogłoza – Otto Gross
Pola Grzelewska/Ewelina Zawistowska – Agata Jung
TWÓRCY:
reżyseria: Agnieszka Lipiec-Wróblewska
tłumaczenie: Rubi Birden
reżyseria świateł: Jaqueline Sobiszewski
scenografia, kostiumy: Agnieszka Zawadowska
muzyka i projekcje: Jan Miklaszewski
choreografia: Anita Wach
asystent reżysera światła: Aleksander Prowaliński
asystentka scenografa: Natalia Jarnuszkiewicz
kierownik produkcji: Rafał Łukasz Renner
PREMIERA spektaklu odbyła się 4 grudnia 2015 r.,
Scena na Woli im. T. Łomnickiego
Scena na Woli im. T. Łomnickiego
W prasie o spektaklu:
„Sabina Spielrein w świetniej interpretacji Martyny Kowalik na początku przypomina dzikie zwierzę. Kiedy widzimy ją po raz pierwszy, ma głęboko założoną na głowę futrzaną czapkę, tak jakby nie była w stanie patrzeć na świat i czuła do niego wstręt. Szarpie się i rzuca po scenie. Wydaje się przypadkiem beznadziejnym. Po odbytej terapii i wstąpieniu na studia medyczne jest nie do poznania. Opanowana, spokojna, wyważona. Podejmuje dyskusję z Jungiem i niepewnie, ale przekonująco podważa niektóre założenia teorii Freuda.” Malwina Głowacka, Teatralny.pl 5.02.2016
„Sabina Spielrein w świetniej interpretacji Martyny Kowalik na początku przypomina dzikie zwierzę. Kiedy widzimy ją po raz pierwszy, ma głęboko założoną na głowę futrzaną czapkę, tak jakby nie była w stanie patrzeć na świat i czuła do niego wstręt. Szarpie się i rzuca po scenie. Wydaje się przypadkiem beznadziejnym. Po odbytej terapii i wstąpieniu na studia medyczne jest nie do poznania. Opanowana, spokojna, wyważona. Podejmuje dyskusję z Jungiem i niepewnie, ale przekonująco podważa niektóre założenia teorii Freuda.” Malwina Głowacka, Teatralny.pl 5.02.2016
„Pokazać w jednym spektaklu kawał historii psychoanalizy, świat wewnętrzny kilku osób, wątek miłosny, ludzkie dramaty i chwile szczęścia – to niełatwe zadanie. Gdy zaś dodać do tego aktorstwo wysokiej próby – zaczynamy zastanawiać się, czy to aby nie niemożliwe! Teatr Dramatyczny spektaklem „Niebezpieczna metoda” udowadnia, że da się! …
„Niebezpieczna metoda” jest przedstawieniem, które może szokować. Większość reżyserów udziwniłaby psychologiczny temat sztuki mniej lub niezrozumiałymi zabiegami. Agnieszka Lipiec-Wróblewska postawiła na aktorów i wygrała! Stworzyła spektakl pełen namiętności, emocji wyrażanych oszczędnymi, lecz pięknymi środkami, ale przede wszystkim w swej klasyczności niezwykle nowoczesny. Zrywanie konwenansów, przełamywanie własnych ograniczeń, szalony pęd za tym, by odnaleźć własną drogę wśród autorytetów naukowych – to wszystko doprowadziło do niespodziewanego finału. A może spodziewanego, tylko w tej pięknej historii po prostu zapomnieliśmy o nim?”
SAKIS, Notatnik kulturalny, 26.01.2016
„Niebezpieczna metoda” jest przedstawieniem, które może szokować. Większość reżyserów udziwniłaby psychologiczny temat sztuki mniej lub niezrozumiałymi zabiegami. Agnieszka Lipiec-Wróblewska postawiła na aktorów i wygrała! Stworzyła spektakl pełen namiętności, emocji wyrażanych oszczędnymi, lecz pięknymi środkami, ale przede wszystkim w swej klasyczności niezwykle nowoczesny. Zrywanie konwenansów, przełamywanie własnych ograniczeń, szalony pęd za tym, by odnaleźć własną drogę wśród autorytetów naukowych – to wszystko doprowadziło do niespodziewanego finału. A może spodziewanego, tylko w tej pięknej historii po prostu zapomnieliśmy o nim?”
SAKIS, Notatnik kulturalny, 26.01.2016
Link do spektaklu: