Drugi zespół pierwszego dnia w obiektywie Lucyny Suwiczak.
Kin’Gongolo Kiniata należą do nowej fali artystów z Kinszasy, którzy redefiniują współczesną scenę kongijską. Ich muzyka wyrasta z codzienności chaotycznego miasta – z hałasu ulic, improwizacji, rytmu i nieustannego ruchu. Muzycy samodzielnie budują instrumenty z materiałów z odzysku: metalowych puszek, plastikowych butelek, kabli czy części starych urządzeń. To nie tylko charakterystyczna estetyka zespołu, ale także sposób myślenia o muzyce i rzeczywistości. Artyści podkreślają, że poprzez swoją działalność chcą promować kreatywność, samodzielność i ekologiczne podejście w mieście zmagającym się z problemami zanieczyszczenia i ubóstwa.
Własnoręcznie skonstruowane instrumenty stały się znakiem rozpoznawczym grupy. Brzmienie Kin’Gongolo Kiniata trudno jednoznacznie sklasyfikować – muzycy łączą kongijską rumbę z afropunkiem, elektroniką i surową energią muzyki ulicznej. W tekstach śpiewanych głównie w języku lingala opowiadają o rzeczywistości życia w Demokratycznej Republice Konga: wojnie, nierównościach społecznych i codziennych trudnościach, ale także o solidarności, nadziei i determinacji mieszkańców Kinszasy.
Przez lata działali przede wszystkim lokalnie, związani z alternatywną sceną miasta i kulturą uliczną. Międzynarodowy rozgłos przyniosły im występy na festiwalach Trans Musicales i Africolor we Francji, po których rozpoczęli regularne trasy koncertowe po Europie i Ameryce Północnej. Dziś uznawani są za jeden z najbardziej wyrazistych i oryginalnych głosów nowej sceny afrykańskiej.