Nie. Co najwyżej to kontrowersja, niespodzianka, na pewno decyzja z kilku względów ciekawa i dająca do myślenia, odważna i, przede wszystkim, najciekawsze wydarzenie słabego, niestety, pod względem artystycznym, festiwalu. Warto przy tej okazji zwrócić uwagę na kilka faktów i przypomnieć kilka drobiazgów z historii.
„Zabij to i wyjedź z tego miasta” nie jest pierwszą animacją w Konkursie Głównym FPFF. W 2017 r. w konkursie był „Twój Vincent” (bez nagród), a w 2012 częściowo animowana polsko-rumuńska „Droga na drugą stronę” zdobyła Nagrodę Specjalną Jury za „odwagę formy i treści, a także za szczególne i unikatowe walory artystyczne”. I właśnie ta nagroda, której odpowiednikiem w tym roku jest „Złoty Pazur”, byłaby najbardziej adekwatna dla dzieła popularnego Wilq. Nominacja czystej animacji jest po prostu nie fair w stosunku do innych filmów, które należą do innego zbioru semantycznego.
W 1996 r. Jury nie przyznało Złotych Lwów, co Przewodniczący Wojciech Marczewski przypłacił wręcz środowiskową anatemą. Wtedy też padło słynne wyznanie oburzonego Juliusza Machulskiego, cytuję z pamięci: „Jeśli my sobie nie przyznamy nagród, to kto to za nas zrobi?”. W 2003 r. Marek Koterski stał na czele jurorów, którzy uhonorowali główną nagrodą „Warszawę” Dariusza Gajewskiego. To dwa najciekawsze werdykty ostatniego trzydziestolecia. Pozostałe to w większości efekt koteryjnych, czyli branżowych, rozliczeń, z rzadka idące w parze z opinią dziennikarzy (w tym roku zrezygnowano z tej nagrody) lub widzów. Tym razem było znowu ciekawie.
Z 14 obrazów nagrody podzielono między 6 tytułów, co jest chyba rekordem, w ostatnich latach było to 9-10 filmów. W pierwszych przymiarkach szefową Jury miała być Olga Tokarczuk, ostatecznie przewodniczył Lech Majewski (1953). Uznany reżyser, m.in. laureat Nagrody im. Lecha Kaczyńskiego (2012), jest tegorocznym jurorem gdyńskim dubeltowym – we wrześniu przewodniczył Jury festiwalu Niepokorni Niezłomni Wyklęci. Te fakty i dorobek pozwalają mu podejmować decyzje osobne bez próby szczególnej obiektywizacji.
Zobacz pełny, oficjalny werdykt tutaj
Zobacz nasze nominacje i oceny tutaj
Poza Złotymi Lwami uwagę przykuwa także kilka innych decyzji. Znamienne jest niezauważenie „Hejtera” i polskiego kandydata do Oscara, czyli filmu „Śniegu już nigdy nie będzie”. Tak jak w przypadku filmu M. Szumowskiej werdykt nie dziwi, bo to film po prostu nudny, tak już brak wśród wyróżnionych twórców z kolektywu kierowanego przez Jana Komasę to już niesmaczne przekroczenie. Druga część „Sali samobójców” to jeden z niewielu filmów, który mówi nam coś ważnego o otaczającej nas rzeczywistości, diagnozuje, ostrzega, znajduje do tego niebanalne środki wyrazu – to zdecydowanie ważniejsze niż niepokoje bezrefleksyjnej youtuberki. „Magnezja” jest odważna, to fakt, ale nieudana i niesmaczna, operuje wulgarnymi, nie do przyjęcia w dzisiejszej dobie stereotypami – szkoda, że filmu nie zobaczyły panie z czerwoną błyskawicą. Nadrangowany został zdecydowanie „Sweat”, niezauważenie królowej balu, czyli Agaty Kuleszy, to kolejny niesmak. Tak, tak, wiem, fajniej dać nagrodę Kopciuszkowi, ale bez przesady. To nie jest tak, że w odbiorze dzieła sztuki wszystko jest subiektywne. Są sytuacje ewidentne, kiedy po prostu „się wie”: wiemy, kiedy obcujemy z dziełem, a kiedy z podróbką, kiedy górę bierze promo nad talentem, kiedy jest pot, a kiedy aerozol, kiedy szacunek dla artystów, a kiedy hucpa – jedni tańczą disco w stodole, drudzy grają w polo.