Najbardziej zaskakująca wystawa na pewno z trzech ostatnich w Zamku, ale chyba nie tylko i to z co najmniej dwóch powodów.
To jedna z wystaw, które bardzo łatwo można nie docenić od razu. A jeśli nie ma się ochoty na uważność i dociekliwość, można ją wręcz zlekceważyć. To także jedna z tych wystaw, które bez wprowadzenia i „opakowania” kuratorskiego nie zafunkcjonuje. Dlatego, oprócz oczywiście autopsyjnego kontaktu, bezwzględnie należy zapoznać się z tekstami artystki Claudii Clare i Josephine Bartosch, jednej z kuratorek wystawy, w załączonym poniżej materiale (pdf do odczytania lub ściągnięcia):
Bez zbędnych, wydawałoby się, poszukiwań, przyjmuje się, iż nowoczesna, progresywna sztuka jest jasno określona. Transpłciowość, gender, niebinarność oraz wiele innych terminów i pojęć z obszaru nowej perspektywy analizy świata i człowieka mają dla artystów i części środowiska jednoznaczne kwantyfikatory. Jeśli chcemy zrozumieć całokształt musimy przyjąć m.in., że:
„transpłciowe kobiety są kobietami” i „uznać, że istnieją osoby niebinarne”
„wewnętrzne poczucie tożsamości płciowej powinno mieć pierwszeństwo przed rzeczywistością płci biologicznej”
„Prostytucja, kiedyś pojmowana jako wykorzystywanie seksualne bezbronnych , jest obecnie znana w kręgach postępowych jako „praca seksualna ” i fetowana jako triumf cielesnej emancypacji kobiet”.
Claudia Clare, „ceramiczka po pięćdziesiątce”, uważa, że to „obrzydliwe odwrócenie znaczeń”.
Zdawać by się mogło, że to artystka prawicowa (rzadkość, ale zdarza się), ale nie: to feministka od wielu lat. Clare uważana jest za artystkę odradzającego się ruchu kobiecego. „Nowe widzenie świata”, mocno lansowane przez bardzo silne mniejszości, sprawiło, że wróciła do stylu agit-prop, by bronić znaczeń. Arcyciekawy jest ten odradzający się ruch kobiecy, szczególnie dla nas, którzy nie wymyślamy niczego nowego, tylko kopiujemy rozwiązania przychodzące ze świata. Czy w Polsce odrodzi się ruch kobiecy? (uśmiech). Czy w ramach demokracji i otwartości tolerowane będą inne poglądy, powiedzmy konserwatywne, niektórzy mówią „normalne” (uśmiech). Pewnie jak odrodzenie ruchu kobiecego będzie coraz większe, może się to zdarzyć także w Polsce – oczywiście, jeśli będzie to trendy (uśmiech).
Odwaga, z jaką Clare idzie pod prąd, szokuje, gdy uzmysłowimy sobie z jakim atakiem spotykają się osoby wygłaszające poglądy niepoprawne politycznie. I choćby z tego powodu warto było odwiedzić wystawę w Zamku Ujazdowskim.
